Sanki bir sabah uyandık ve bir baktık ki bizden bir şeyler gitmiş eve giren hırsızın alıp gittiğinde ki bir belirsizlik gibi bazı hisler bizi terk etmiş. eğer zorla alınmadılarsa  ki öyle olsa hissederdik acısını yokluğunun; o halde gerçekten o bizi terk etmiş… Bakalım yokluğumu ne zaman anlayacaklar dercesine geçip gitmiş nice hal..
Çünkü biz eskiden daha vefalıydık, daha hürmetkar, daha nazenindik daha kalender daha neşeli daha mahcup daha cesurduk…
Sonra bir başlangıç düdüğü çalındı hayatta hepimize… Çoğu zaman sonunu düşünmemize fırsat kalmadan hep koşturduk.. Olduğunda ise soluklanma anlarımız o zaman da sadece kendimizi düşündük..
Sıra gelmedi bir türlü nicedir göremediğimiz halamızı arayıp telefonda dahi hatır sormaya, yine fırsat kalmadı gözyaşlarımızı zamanında akıttığımız arkadaşımızın gidip bir çayını içmeye, ama gerçekten çok yoğunduk eve giderken annemize bir çiçek almak için ve sahiden telaşlıydık babamızın sohbetini dinlemek için….
Aynalara bakıp tüm bunlara gerçekten öyleydi diyebiliyorsak yapacak bir şey yok ancak eğer biraz olsun içimize dokunduysa bu sözler hala bir fırsat var , nefes alıyorsak…